امروز که خبر برکناری علی دایی را شنیدم، بیشتر به پیش بینی خودم رسیدم که اعتقاد داشتم این دوستان فدراسیونی و سازمانی می خواهند با استفاده از شهرت دایی خودشان و سوء مدیریت شان را پشت نام دایی پنهان کنند. از این فدراسیون کاملا وابسته به سازمان ورزش بیش از این نیز انتظار نمی رود، خوش بختانه همه می دانند که شخص اول فدراسیون فوتبال (که در مملکت ما مقامی در حد یک وزیر یا حداقل معاون آن را دارد) یک مترسک تمام معنا برای "پدر ورزش ایران" است. بی برنامگی، ضعف مدیریتی، نداشتن تحمل در مقابل هر نوع انتقاد، سردرگمی در تصمیم گیری عاقبتی جز این ندارد. با اینکه می توان با مقایسه با فدراسیون های گذشته به نکات جالبی رسید ولی خوش بختانه هیچ نیازی نیست. کافی است به چند ماه قبل برگردیم و برنامه نود معروف را ببینیم تا خیلی از مسائل روشن شود.

از کادر فدراسیونی که بهترین بازی دوستانه ای که می تواند برگزار کند مقابل تیم n ام کنیا است، بی نظمی در لیگش بیداد می کند، برای انتخاب مربی تیم ملی اش آن داستان های کلمنته را دارد، بیش از این انتظار نیست. به علاوه اینکه رییس فدراسیون فوتبالش که در یک انتخابات بسیار دموکراتیک برگزیده شده، دونده است.

علی دایی بعد از اینکه بعد از جام جهانی آن جو وحشتناک را تجربه کرد و توانست باز هم با پشتکار خودش تحسین مردم را باز برانگیزد، با قبول سرمربیگری تیم ملی و رفتن به درون چاه با طناب پوسیده آقایان بزرگترین اشتباه عمرش را کرد، به طوری که حداقل 4 تا 5 سال دیگر باید زحمت بکشد تا بتواند به موقعیت قبلی خود برگردد. عاقبت کسی که با همه لجبازی کند و غرور بالایی داشته باشد، جز این نیست که در حضور 100 هزار نفر به اینگونه تحقیر شود. علی دایی اسطوره ماست، او نباید آبرویی که از این فوتبال برای فوتبال ما به دست آورده به این سادگی به آب می داد. واقعا حیف نیست از این اسطوره که پرده ای برای پوشاندن ضعف های دیگران باشد؟

آقای دایی! بدجوری با غرور خود غرور ما را شکستی. مایی که همواره هوادار تو بوده و هستیم. اما تو جایگاهت این نبود، لیاقت تو ریاست AFC و یا حتی FIFA است، باز هم حیف.

یادش بخیر چهار سال پیش بازی ایران و ژاپن در مقدماتی جام جهانی آلمان، با برانکویی که همه کوچک فرضش می کردند، به راحتی ژاپن را بردیم و عیدی خوبی گرفتیم. اما عید امسال تنها ضد حال آن هم باخت از اعرابی که این همه از آنها تنفر داریم. دیشب خیلی دلم گرفته بود به همین خاطر، همچنین یاد آن مسابقه کذا افتادم که در آزادی 2 بر صفر با دو گل علی دایی عربستان را بردیم و چقدر نامش را در استادیوم فریاد کشیدیم.

تماشاگرهای جالبی داریم، تا قبل از گل اول همه علی کریمی را تشویق می کردند، بعد از گل ایران همگی علی دایی را تشویق می کردند، پس از گل مساوی، باز هم علی کریمی، و بعد از گل دوم عربستان را.

حرف دیگری در مورد رییس جمهور محبوب ندارم، در وبلاگ های دیگر حق مطلب ادا شده.

پی نوشت:

-  نگفته بودند ملت زمان فرعون اینقدر قوی بودند، خدا توفیقشان بده.

-  خوب بلد نیستی فیلم نساز که حتی دخترتم این طور بهت تیکه بندازه.

-  نرم نرمک می رسد اینک بهار.

پی نوشت:

-  آهای آقای رفیق که هر شب تو اینترنتی و دریغ از یک کلمه سلام و احوالپرسی، من نه معذرت خواهی لازم دارم، نه این نصیحت های پدرانت رو.

-  من آدمش نیستم، اصزار نکن، نه جون تو نمیشه

-  من هنوز روی حرف قدیمم هستم.

-  خواهشا کسی اینجا کامنت تبلیغی و نمی دونم آپم و وبلاگ خوبی داری و از این چیزا نذاره، خدا خیرتون بده، دفعه بعد مجبورم بگم لعنت بر ...